August II Mocny

 

Po śmierci Jana III Sobieskiego w Polsce zapanował chaos bezkrólewia. Zmarły król odchodził nie pozostawiając po sobie sławy zwycięzcy spod Wiednia, a przegranego, który nie odzyskał wpływów na Mołdawii. Wybory nowego władcy były z początku zdominowane przez dwóch kandydatów: księcia Conti z rodu Bourbonów, wspieranego przez Francję oraz młodego Jakuba Sobieskiego, syna zmarłego władcy. Młody Sobieski nie cieszył się dobrą opinią w kraju, z resztą nie dokonał jeszcze niczego wielkiego. Sejm elekcyjny większością głosów obrał więc królem Franciszka Ludwika Conti. Tymczasem mniejszość ogłosiła władcą trzeciego kandydata. I tu na scenę polityczną wkracza Fryderyk August, elektor saski. Wjeżdża do kraju, kierując się prosto do Krakowa, gdzie znajdowały się regalia, które uzyskano wybijając ścianę skarbca. Przy wsparciu Austrii, Rosji, Brandenburgii oraz Papieża udało mu się wspiąć na tron Rzeczypospolitej. 

Jan III Sobieski

 

Jan III Sobieski to ikoniczna postać polskiej historii. Jego wojenne czyny rozsławiły jego osobę i ustawiły go na zawsze między najważniejszymi władcami Polski i Rzeczypospolitej.

Jako syn zręcznego polityka Jakuba Sobieskiego, został wychowany na demokratycznych wartościach. Należycie wykształcony, ukończył filozofię na Akademii Krakowskiej. Zwyczajem bogatych magnatów podróżował po Europie, ucząc się w podróży. 

Michał Korybut Wiśniowiecki

Gdy Jan II Kazimierz postanowił abdykować, na obywateli Rzeczypospolitej padło znowu widmo bezkrólewia. Gdy w maju 1669 roku na polach między Warszawą, a Wolą stanęły namioty sejmu elekcyjnego nikt nie miał pewności kto z kandydatów zostanie wybrany nowym królem. Swoje kandydatury zgłosiły książęce rody z całej Europy. Mimo iż magnateria popierała jednego z francuskich książąt, na tron polski został wybrany książę ruski Michał Tomasz Wiśniowiecki herbu Korybut.

Rada Regencyjna

11-ego listopada jest we Francji czy w Niemczech dniem wspomnienia oficjalnego zakończenia wielkiego krwawego mielenia mięsa armatniego zwanego szerzej jako Pierwsza Wojna Światowa. W Polsce mamy w tym czasie oczywiście Święto Niepodległości. Prawdę powiedziawszy data ta jest nieco wyssana z palca, bo w sumie 11 listopada 1918 roku nie zdarzyło się naprawdę nic ważnego, co powodowałoby że Polska odzyskała tą niepodległość. Precyzując - 100 lat temu Rada Regencyjna Królestwa Polskiego oddała władzę nad wojskiem w ręce Józefa Piłsudskiego.

Stefan Czarniecki

Stefan Czarnecki, herbu Łodzia. Hetman polny koronny, uwieczniony w hymnie narodowym, jako bohater który uratował Rzeczpospolitą przed Szwedzką inwazją. W czasach zaborów idealizowany na męża stanu, wzór cnót rycerskich i ostatniego sprawiedliwego u początków schyłku świetności Rzeczypospolitej. Był dobrym praktykiem wojennym, efektywnym dowódcą konnicy, wiernym poddanym polskich królów i faktycznie wsławił się tłuczeniem szwedzkiego okupanta. Nie robił jednak tego wszystkiego za darmo, w jego poczynaniach ujawnia się pazerność, zarzucano mu również niepotrzebne ryzykanctwo i brutalne plądrowanie terenów, które przyszło mu chronić.

Stefan Czarniecki urodził się na przełomie XVI i XVII wieku w średniozamożnej rodzinie świętokrzyskiej szlachty. Krzysztof, ojciec Stefana, był stronnikiem króla Zygmunta III Wazy. Wsławił się odwagą w bitwie pod Kircholmem podczas jednej z wojen ze Szwedami, za co otrzymał od królowej i króla dwa starostwa. Mimo pełnienia dwóch urzędów, niewielkie rodowe włości w Czarncy nie wystarczały na należytą naukę i wychowanie jego jedenaściorga potomków. Stefan będąc szóstym z dziesięciu braci nie mógł liczyć na specjalne traktowanie, które zapewnione było dzieciom bogatej magnaterii. 

Maria Ludwika Gonzaga

Ludwika Maria Gonzaga de Nevers

Królowa Rzeczypospolitej Obojga Narodów, żona dwóch Wazów: Władysława IV i Jana II Kazimierza. Urodzona jako księżniczka Mantui, praprawnuczka cesarza Bizancjum i bliska krewna króla Francji Ludwika XIII. Dobre wykształcenie i ambicje pozwoliły jej wpływać na losy Rzeczypospolitej. Niedoceniana i nienawidzona przez polską szlachtę. Niespełniona reformatorka i obrończyni kraju w okresie szwedzkiego potopu.

   

Maria przyszła na świat w 1611 roku w świetnie skoligaconej rodzinie książęcej. Jej ojciec Ludwik Karol Gonzaga szczycił się po mieczu pochodzeniem od księcia Mantui (dzisiejsza prowincja Włoch), zaś po kądzieli miał korzenie w ostatnim Cesarzu Biznacjum (był jego prawnukiem, przynajmniej tak mówi Wikipedia). Matka Marii z kolei była bliską krewną rodu panującego we Francji. Ich związki były na tyle zażyłe, że ojcem chrzestnym Marii został sam Król Ludwik XIII Burbon, mający wtedy zaledwie dziesięć lat. Królowa matka Maria Medycejska, sprawująca za niego rządy w kraju, przyjęła zaszczyt bycia matką chrzestną. Nie dziwi więc fakt, że młoda księżniczka miała wysokie aspiracje i marzyła całe życie o objęciu tronu.

Jan II Kazimierz

Jan Kazimierz, ostatni z polskich Wazów.

Zygmunt III Waza

Był najstarszym synem z drugiego małżeństwa Zygmunta III Wazy, króla Rzeczypospolitej Polskiej. Jego matką była pochodząca z Austrii Konstancja Habsburżanka. Został urodzony jeszcze na Wawelu, nim jego ojciec przeniósł stolicę kraju do Warszawy. W murach Zamku Królewskiego książę otrzymał jezuickie wychowanie. Na dobór nauczania miała wpływ głęboka wiara Króla, który był zaciekłym katolikiem. Utracił za to prawa do tronu protestanckiej Szwecji. To wydarzenie miało również wpływ na synów Zygmunta. Książę Jan po ojcu przejął propapieskie poglądy i wieczną kosę ze Szwecją.